کمی فروریختگی در خود
مرا فرا می خواند
فرار،
نفرت انگیز ترین چاره من است حالا
حالا که همه چیز دارد روی سر ِ مردم خراب می شود
و من هم کنارشان ایستاده ام و سرم هم
و کسی و من کاری نمی توانیم.
فکر خوب است
اما آدم پر می شود از فکرهایی که در دستش می میرند
و تنها امیدش، پتانسیل باقی مانده از آنها شاید بتواند باشد
همه دارند خمیازه می کشند
و آنها که خمیازه نمی کشند خوابند
دوباره زیر پلک هایم می سوزد
و این، مطمئنم می کند که هستم و حالم بهتر خواهد شد.
اصلا انگار همه چیز خوب است
گفتم همه چیز؟!!!
خمیازه کشیدم !
خوشحالم که هنوز نخوابیده ام

 
خنده هایی سرشار از بی مهری
بی تفاوتی
خیال خوشبختی های یک طرفه
توهم ِ آرامش های پوشالی
حتی نه نیم نگاهی به پوستی که انداخته می شود از مبادا
و مبادایی که چه نزدیک
چه نزدیک
دلگیر می کند اینها برگ های آبی ِ درختی که گل های آبی نمی دهد

 
خروشت را می دانم
اما بی تابی ات کلافه ام می کند
وقتی می دانی آخرِ همه چیز، هیچ چیز است.
وقتی کلاغی سرخ، زیر چشمهایت مرثیه می خواند برای آسمان
وقتی زهر ِ خنده ات گلویم را می سوزاند
وقتی ویرانی !
وقتی نگاهت خالی می شود از خودت
و تو می گویی " خوبی"
وقتی نگاه هایمان را نمی فهمی که لبریزند از عشق و اندوه و اندوه
وقتی درست چشم هایم را نشانه می روی تا ثابت کنی "خوبی"
و من تازه مطمئن می شوم که از همیشه در هم پیچیده تری
تو
با همه بی تابی ات
با همه ویرانی ات،
با همه در هم پیچیدگی ات
روشن ترین ابر ِ آسمانی برای ما، برای خیلی ها
اما دروغ هایی هستند که سردرگممان می کند
و تو چه آسان می گیری اشان بر خودت
و چه ساده رد می شوی از ما
وقتی از روی خودت رد شده ای!

 
به گمونم هوا سرد است
و من منتظر.
باشد، هرچه می خواهد باشد.
من اینجا ایستاده ام
و به عشق و عشق می اندیشم.
آماده ام، بیشتر از همیشه...
و می دانم هدیه ای در راه است،
حالا هرچه که می خواهد باشد
حتی اگر کاغذ کادو اش روزنامه های پاره ِ خیسیده ای باشد.
فقط این انتظار لعنتی دارد مرا از پا در می آورد
دیگر چیزی نمانده،
خودم هم می دانم...

 
باران
دلتنگی
دلبستگی هایم
باران
خستگی
خواهش هایم
باران
آه
آرزو هایم
باران
زندگی
زجه هایم
باران
خاطره
خاموشی هایم
باران
باران
بغض هایم
لطفا با کلمات فوق هیچ جمله ای نسازید،
من فقط خسته ام و دلتنگ
سرشار از خاطراتی که خاموشم می کنند
باران باران باران

 
به نظر همه چیز سرعت گرفته،
و من آروز می کنم کاش سریعتر هم می شد...
شاید زیاد عاقلانه نباشد
گذر زمان بیشترین چیزی است که مرا امیدوار می کند
برای همه چیز...
می گذرد این روزها بالاخره
همین امروز و فردا
حالا امروز یا فردا چند ساعت طول بکشد را دقیق نمی دانم
اما می دانم که تمام خواهد شد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
امروز
آفتاب تابید
در چشمهای خسته ی روشنم
وستاره ها ته ِ قلبم درخشیدن گرفتند
و من انگشت های بلند سر به فلک کشیده اشان را در دستهایم بوسیدم

 
چيزي هست كه مطمئنم مي كند؛
چيزي كه ته دلم را آرام نگه مي دارد وسط همه ي همهمه هاي انفجاري؛
چيزي كه معبد همه ي خواستن هايم شده حالا
و اما تسليم...
تسليـــــــم
نجواي چشم هاي مضطربم
در روزهايي كه بايد بگذرد
و خورشيدهاي فرداهايي كه بايد بدرخشد

 
باور چيزهايي كه دارد اتفاق مي افتد از اتفاق افتادنشان سخت تر است انگار
و اين تداخل ها روح انگيزترشان مي كند شايد
زمان براي همه ي ما جا دارد
كاش سينه ي ما هم براي همه ي زمان جا داشته باشد

 
چشمم روشن
به بادهای بلندی که در موهایت می دود، زمان
اینجا فانوس ها روشن اند به توالی
و تو می دوی
اینجا شمع ها را آراسته اند و تو پرواز می کنی
چشمم روشن
به بودنها
و به نبودنهای عزیزی که دلگیرم می کند
و چقدر محسوس است جای خالی چشمهای خورشیدی ات وقتی در آب می خندی بانو
جایت به اندازه ی حجم بزرگی از بودنها خالی است برایم
دامن بلندی بپوش، لبخند بزن، چشمهایت را ببند و برایم بلند بلند آرزو کن
می خواهم اینجا باشی

 

سوخته می شود نگاهم در هیمه های دودآلود ِ تنهایی

وقتی درنگی برای آرامش پیدا نمی کنم

و خانه ی خنده هایمان را نمی یابم

اینجا هوا سنگین است

پر شده از بهت بی کلامی

و حصارهای بی رنگی که دارد میان دستهایمان قد می کشد.

اینجا هوا سنگین است

و خواب روزهای دیروزین، بغض خیس شکسته ای است

در بوته جغه های نارنجی آینه ای خاک گرفته

اینجا هوا سنگین است

 

درست وسط همهمه ی تحمیل ِ بایدها

حرفی در من نوشته می شود

حرفی که از جنس خودم نیست

شاید هم باشد

حرفی که درست نمی دانمش

تولد دوباره ی یک بی تفاوتی کهنه باشد انگار

بر پله های سربی درون

وقتی بلندای رفتن ها می سوزاند

من را و خودخواهی هایم را

و سکوت ها مهمان چشمهای خالی ام می شوند

درست وسط همهمه ی تحمیل ِ بایدها

 
زندگی،
تجاوز بی اغراقی است بر باکرگی آرزوهای نابالغمان
با کودکان نارس حسرت
کودکانی که بی گمان در هر رابطه ای زاده می شوند
و مادرانگی هایمان را معلقند
زندگی شاید بلندترین پستی آفرینش باشد
وقتی خوشبختی را به زور به رگهایمان تزریق می کنیم
و در نشئگی زمان گم می شویم
و اشتیاق چشمهایمان به بوسیدن دستهای خورشید
هنرمندی بی دریغ من و تو است
فارغ از هر نتیجه ای

 

درختهای پرورش موریانه هایی که روح می جوند

زمین های زایش عنکبوت های سیاه

دندانهای رویش کافور

حرف های سیاه و سپیدی علاقه ها

و همزیستی مسالمت آمیز درخت و موریانه و روح و زمین و دندان و حرف و علاقه و کافور

آفتاب به مهمانی مهتاب رفته است انگار

و خانه اش خالی است

اینجا که در دوردست های ِ بوته های نیلوفر، باید دنبال جنازه ات بگردی

که سر به سر در مرداب فرو رفته است

بی روشنی.

مغزهای بایری که هرزگی می کارند و تعفن درو می کنند و اندوه را در بسته بندی های نفیس دلسوزانه می فروشند

و باورت که دارد یخ می زند میان همهمه ی چشمهایی که می پرندو

و مانده ای که آیا شاید...

 

 

عصیان بی تابی تیره روشنی شده ام

که بی دریغ زبانه می کشدم

از درون به درون

و بی خیال از التیام حرم داغ دلتنگی ها

وقتی هزار باره پیشکشم می شود

و باید " خوب" بدانمش (!)

با تمام بی رحمی آشنایش

و ته مانده ی توان ترک خورده ای که دارد به زور می کشاندم

در امتداد سردرگمی روزها

"خوب"(!) خواهد بود؟!

 

کلمه ها از پی هم فرار می کنند

و چه ناتوانم از حفاظتشان

وقتی میان درگاه دری ایستاده ام

که رو به آفتاب باز می شود

با حرف هایی که عاشق نورند

 

کم کمک دارد باورم می شود

که پاییز آمده است،
با تمام غرورش...

و من باز از پشت پنجره های تیره روشن،

خاطره های ملموسم را ورق می زنم

ایستاده، با دستهای سنگی ِ کوچکی که از پشت، رو به زمین حلقه کرده ام

به بدرقه ی زمان

به پیوستن خاطره به خاطره ها

با نوازشی که گونه های مهتابی ام را می لرزاند

همه اش در یک کلمه بشود زندگی شاید

باید این را درک کنم

باید...

 
« به سلامتی ِ باغبون، که زمستون روبيشتر از بهار دوست داره »

 
همه چيز خوب است به گمانم
اما من هنوز تبدارم
دويدن چيزي را زير پوستم مي فهمم كه نمي فهممش
خيالهاي غريبي روي انحناي زبانم مي نشيند
و من كمي تبدارم...

 
می آیی
و من سخت بی تاب آمدنت
حرف ها به هم می پیچند
اینجا حسی میان دلهره و شعف
در دلم بیداد کرده است
باز هم سنگینی زمان بر نفس هایم نشسته است
ساعت ها را جلو کشیده ام
می آیی
و قصه های هزار و یک شبمان باز شروع می شود
تعریف های جدیدم لرزه بر می دارند
تمرین های ِ هر شبه ام را نخواهم نوشت :
" او خوب است، خوب بودنش مهم است، دلتنگی ات را بشکن، دل ِ تنگ ِ شکسته ات را آرام کن.
او خوب است، خوب بودنش مهم است، او خوب... خوب بودنش ..."
مشق هایم را نخواهم نوشت
اظطراب هایم را به بازی خواهم گرفت
بدون ِ شمارش زمان
و بدون ِ شمارش شبهای ِ بلندی که باید بخوابم بی تو!
و من هنوز نمی دانم اینجا خانه ی تو هست یا نه؟!
شاید هم بی جواب ماندنش برایم آسانتر باشد.
می آیی
و دوباره در آغوش سرد ِ منتظرم خواهی نشست.
می آیی...

 
درچشمهای روشن نستوهت
باد نشسته به شیطنتی دوست داشتنی
و قهقه های سرکش کودکی با کودکی ِ بلندش
تمام حجره های تو در توی دلم را پر کرده
با پرده هایی از روشنایی التهاب حریرهای معلق
بر پنجره هایی آفتاب نشان ِ خانه ای صمیمی
که سنگهای ابلق اصیلی
کف پوش حیاطش شده
و تو درست نشسته ای روی پله ها
زیر سایه ی تاک گسترده ای
که داربست را زیر مهربانی ِ برگهای پهنش پنهان کرده
و نوازش ماهرانه ی سنگها را تجربه می کنی
وای که چقدر به سنگها حسودیم می شود گه گاه
پا برهنه ای و سفید پوشیده ای
چشمهایت را از زمین بر نمی کنی
و این دارد کمی دلگیرم می کند...
مهمانی آیا یا صاحبخانه ای موقر؟
اما هر کدامشان که باشی در سبکی و خنکی ات شکی نیست
به صاحبخانه ای مهمان نواز شبیه تری انگار
باد می وزد در یقه ی پیراهنت
و تسبیح سنگی ِ براقی را به رخ تمام سنگهای کف حیاط می کشد
که از نوازشت به خود بالیده بودند
جلوتر که آمدم
قهوه ای روشن چشمهایت در سنگها چنان نمایان است که دیگر جایی برای دلگیری ِ من نمی ماند
دیدم، دیدم چشمهای روشنت را که آسمان سایه بان خستگی هایش شده
و تمام هستی ام را می نوازد
یک و
دو و
یک و دو و....
حالا
چه دیدنی شده تمنای من از باد به وزش...

 
(!)
« این موشک بازی به خاطر این بود که گریه نکنی »

تمام اشکهایم پیش کش مهربانی پلک هایت
منتت را هم دارم...
(!)
سعی در فهمیدن این حس وسیع
همه ی خوشبختی ِ من باشد شاید
وقتی اقتدار صدایت دلم را می لرزاند
و تو ماهرانه تصویرگر خواهش هایم می شوی!


(بگذار یادمان بماند، باشد تا همیشه...)

 
تب می کنم وقتی تصویری از چشمهای ِ روشنت ندارم
کاش تو بیماری ِ ناعلاج ِ همیشگی ام را می فهمیدی
و کمی هم که شده بود به حنجره ی نمناک گرفته ام حق می دادی!
صورت گر گرفته ی مضطربم خواب را از خستگی هایم دور می کند
گویی خوابیدن در این لحظه های بی تحرک ِ داغ،
تمام خوشبختی هایم را می سوزاند...
و بار ِ کرورها کرور خاکستر را برای پینه ی دستهایم باقی خواهد گذاشت.
سنگینی ِ ثانیه ها را نفس می کشم
انگار همه ی دلواپسی ها را دارم مزه مزه می کنم
سکوت ِ حجیمی مسیر کلمه هایم را فرا می گیرد
اضطراب، در پهنای شانه هایم می خزد
بغضی دارد در ناودانی چشمهایم، بالا و پایین می رود،
چه بخواهی بشنوی، چه نخواهی...
شاید هم باید حق با تو باشد، با تمام شیطنت های کودکانه ات
شاید هم باید حق با تو باشد در رهایش ِ پویایی که خاص ِ تو است
شاید هم باید بلندی دستهایت سر به تردی ِ آسمان بر دارد
و تو بلندترین پرنده ی شهر باشی
شاید هم باید من تمام آرامشم را پیشکش ِ مهربانی های طلای ات کنم؛
شاید هم، شاید...
تلخی ِ تردید ِ هزار شایدی، چاشنی ِ بارز نگرانی هایم شده که بیشتر در هم فرویم می برد
و هندسه ی چمباتمه ی کودکانه ام را کامل می کند.
بی انتهایی بندها را می بینی؟
شاید هم باید تصمیمها را از سر مرور کنیم،
مو به مو،
ریشه به ریشه،
حس به حس...

 
خسته ام
و خستگی ها دلتنگ ترم می کند
و فریاد خواستنت می شوند در من
و تو
بی آنکه بیایی و بنشینی،
از دور ایستاده ای و فقط لبخند کوتاهی می زنی...
و خسته تر می شوم وقتی یادم می آید تمام دنیا را هم که بدود باز هم دستم به چشمهای تردت نمی رسد.
همان خواستن و نتوانستن همیشه!
و حسرت پیچیدن عطر تنت از پشت پله های پر خاطره امان
دارد از تک تک سلولهایم بالا می رود!
دعوتی در کار نیست،
خودت هی بی هوا مهمان ناخوانده ی لحظه های ِ من می شوی!
آخر قدمت روی نگاه به در مانده ام،
پلک هایم پیش کش راهت،
تو که آمده ای، اگر کمی نزدیک تر شوی،
یک بار هم که شده،
من با تو بر می گردم.
کاش پایانی برای این بازی در نظر گرفته بودی وقتی بی هوا شروعش کردی!
من خسته ام
و خستگی ها دلتنگ ترم می کند
و دلتنگی های خسته، هراس را از من می گیرد...

 
صداي پاي گنجشك ها،
هنوز وقتي تنهايي هايم را لگد مال مي كنند
مرا به وحشت سردي مي كشانند

وقتي خيال نفس گير گندمزاري انبوه
در شقيقه هايم پرواز مي كند
و بي خيالي نابي كف دستهايم مي پيچد
و من نازك ترين روشنايي پرتوي مي شوم
كه بي مهابا مي خندد
با انعكاس شكسته ي موجهايي كه در آغوش تجمع گندم ها مي پيچد
و آفريننده ي رقصي مي شود
كه نگاه را به ناز مي رساند.

وقتي كنار ساقه هاي بلندشان پناه مي گيرم
و شهوت بي نظمي در هم آغوشي گندم ها
مشتاقم مي سازد به آوايي كه زندگي را در نهايت آرامش جاري مي سازد.
و رد پاي بادها را بر صورت بي امتدادم چه خوب مي فهمم
حتي وقتي كنار دستهاي ِ تمام گندم ها پنهان مي شوم...

 
تمام پرده های دلم،
دل دل می کند
و رویش بغض از پس بغض
در ریش ریش حنجره ای که ضجه می زند
دنبال خودم می گردم
دنبال ِ جاهای ِ خالی در خودم
تردید،
از تمام شاخه هایم بالا می رود
شکستگی از پس شکستگی
سر در گمی از پس سر در گمی
بلندی ِ شانه ای که زیر سردی صورتم خالی مانده است
و چشمهای ِ کج خیالم که روزن ِ سوزش ذهنم می شوند
ثانیه های گس ِ سرشار
با نت های ِ خاکستری ِ « آیا »
با مضراب های ِ انتظار
با خرک های حسرت
با سیم های ِ زرد ِ موقری که غرور ِ اندوهی را زمزمه می کنند
و سفیدی ناب ِ سیمهایی که در انگاره ی شادمانی ایستاده اند
و من کجای این تک نوازی ِ غمین ایستاده ام
که هنوز غریبه ام با دستگاهها؟
با تصویر شیب ِ کلبه ای مه گرفته که بخارهای ِ دودکش ِ ساده اش ،
کنار خیسی ِ شیروانی هایش،
توهم ِ روشن ِ خبری است
که مرا می ترساند

 
اينجا گُر گرفته ام
فرياد حرم داغ دلهره ام

سياهي سيري ناپذير ِ چشمهايي كه دو دو مي زند
كلاغهايي كه لانه هاي ِ متعفنشان را مملو از قطعه هاي براق زرد رنگ مي كنند
فارغ از طلا بودن
و اسم ِ حرص هاي زمختشان را مي گذارند بازي هاي سياسي

شانه هاي كم صبري كه صداي درهم رفتنشان گوش خراش مي شود؛
هق هق هاي ِ چندش آورشان چشمها را مي سوزاند
و ضعف ِ هراس هاي ِ بي بنيادشان آشفتگي را رقم مي زند.

و تميزي ِ باران هايي كه براي ِ شستن آمده اند
پاك و بي دريغ
راسخ
و متعهد به قوانين پر رازشان

تناقض ِ زيباي ِ دردناكي است
آنچه مرا در هم مي پيچاند؛
و شايد پايداري ِ اين تناقض از همين تجمع ِ ساده شروع مي شود.

اينجا گر گرفته ام
و بوي دستهاي شفا بخشي را مي فهمم...

 
مراقبت
از تمام ِ دور و بری های ِ دوست داشتنی ام
از احساسهایشان
از خودهایشان
از قطره های روشن ِ اشکهایشان
از خستگی های ِ عزیرشان
از سر دگمی های ِ بلندشان
از جاهای ِ خالی اشان
از سکوتهای ِمعلقشان
از همه اشن
( آنقدر که بلد شده ام و آنقدر که در دستها و چشمهایم جا می گیرد البته)
وسواس ِ تلخ ِ دوست داشتن
التهاب ِ داغ ِ درستی ِ گزینش ِ رفتار
و ریزه کاری های ِ دوست داشتنهایم
که اغلب نادیده گرفته می شود...
آهای...
دنبال یک تکه ابر می گردم برای فریاد
به شرط ِ بدون ِ مواظبت ِ من،
سراغ نداری؟
یک تکه ابر ِ نرم ،
که بگذارمش روی تاول های حنجره ام
که بایستد و نهراسم از آنکه همه ی همه ی حرفهایم را بشنود
نیاندیشم از اندوهش،
یا از دل نگرانی های ِ مهربانش
یا از آنکه مبادا ترک بردارد از تجمع خیالهایم
یک تکه ابر نرم ِطاقتمند
یک تکه ابر ِ نرم ِ بالغ ِ شاید نابینا یا ناشنوا
که سرشارم از کلمه هایی که وحشت گفته شدنشان خیلی بیشتر از سنگینی ِ نگفتنشان می شود
و من سکوت را انتخاب می کنم
آهای
یک تکه ابر ِ نرم ،
سراغ نداری؟

 
تعرفه ی زنده بودن است انگار اینکه از هیچش نپرسی
و واگذاری اش به روش،
از همان مصدر ِ معلق ِ «رفتن».

 
دم دمای صبح بود به خیالم
با همان پیراهن ِ سفید ِ براقت
و نجابت ِ گستاخ ِ چشمهایت
سراب ِ انتظار ِ بر آمده ام
و شعفی که سر داده بودمش در دانه دانه ی سلولهایم
این را در خواب هم که بودم می فهمیدم

دوباره ...
لذت هراسناک ِ تصمیم هایی که باز از دستم رفته اند
گز گز ِ تمام تنم در حسرت
وقتی که درست صبح شده بود

فقط صدایت را به زحمت می شنیدم
و این غمگین ترم می کند

عجز،
بی انتها ترین نقطه ای که باز در من بیدار شده
سرشار و سرشار و سرشار
و سوخته ی انرژی ای که باید تازه اش کنم، دوباره
آخ،دستهایم...

 
همان چند ساعت هم برای من کافی بود
نوازشت را با تمام سلولهایم می فهمیدم
و چقدر ثانیه ها را می بلعیدم.

حالا
تقدیر اقتدار غرورت را می خواهم
سربلند و پر راز
تو فقط بایست
که حضورت
گرمی زخمها دستهایمان می شود
و
مرهم پینه های دلهامان.
تو فقط بایست
که بودنت،
ترنم بودنمان می شود
در این برهوت نامردمی.
تو فقط بایست
که نفست،
آفتاب روشن عشق است در یکی یکی امان.
تو فقط بایست
که ایستادنت
ایستادنهایمان را می سازد
در سایه ی گسترده ی مهربانی هایت.

 
گاه باورم نمی شود
این گستردگی ظریف شانه هایم را
که از هیچ نمی هراسم
این را وقتی خوبتر می فهمم که با خودم رو راست تر می شوم
بی تعلقی خاصی نوازشم می کند
و هیچ یادم نمی آید که مهمترین قطعه ی زندگی یعنی کدام قطعه ها؟!
یک جور دل کندگی
یک جور بی خیالی ِ ناب
یک جور هستی ِ مهلک ِ رویاهایی که فراموششان می کنم
نتیجه ی یک جراحت ِ آفتاب سوز
ناخواستگی نجابت تقدیر
و حس عبوری که زیر پلک هایم را پر کرده است
اطمیانی در من جان می کند
به سیلان روزها
چه آن طور که من خواسته باشم و چه نخواسته باشم
و تحمیل این گذر بر چشمهای ِ گستاخم
داغ لحظه ی تحویل باورم می شود
و لحظه ی پوزخند،
لحظه ی زایش اشکهایم می شود شاید
بر این سردی ِ اندیشه ها

 
گستاخی ِ لطیف ِ یاسها را دوست دارم
وقتی تنهای عریانشان را از بلندی ِ دیوارها
به کوچه ها هدیه می کنند
و با گوشه ی نجیب ِ مرموز ِ چشمهای ِ سپیدشان نگاهت می کنند
و با شیطنت ِ شمیم ِ روشن ِ مواجشان، قلقلکت می دهند
تا سر کشی هایشان را به رخ بکشند

چقدر زندگی را برایم زمزمه می کنند
چقدر...

 
آرامشم شبیه یخ زدگی شده است
تلخ و گس و فراگیر
و دنبال سیلان رودخانه های فراری می گردم
به خیالم باز در این سکوت ِ نمور ِ سوزنی شکل
دارم در تردی ِ سرشار خاطره هایم گم می شوم
هنوز نفهمیده ام که دستهایم نخواسته اند
یا نتوانسته اند
تا گرمی ِ نازک انگشتهایی را فهمیده باشند
که فرار کنند از این فرو رفتن در نرمی داغ روزهایی که گذشته
کم کمَک باید باورم بشود که تنهایی در من سرکش تر از من است در من
گریزی نیست
کداممان بیشتر پیش می رویم
من به سوی تنهایی
یا تنهایی به سوی من
آن هم با لبخند
با گشودگی آغوشهایمان برای هم
می دانی بیشتر از همه
اینکه نمی ترسم از این حالهای عمیقم می ترساندم شاید
و اینکه باز هم از این ترسیدنم،
نمی ترسم.
به هر حال
همه چیز خوب است
و حال ِ من از همه چیز هم بهتر است

 
فاصله نخواهم گرفت اما
با آهنگ تنهایی
که این تقدیر باور من شده باشد گویا
و هراس فراموشی دوباره اش
تمام تنم را به لرزه می اندازد
و آواز ِ صامتش را زمزمه خواهم نمود
تا تلخی دهانم را به خیال خام شیرینی ِ مطبوعی ندهم
که هنوز کف دستهایم دارد می سوزد از این کندن
و توان دوباره ای را در خود سراغ می گیرم که نیست
که اگر تکراری باشد...
نه،
فاصله ای نخواهم گرفت با آهنگ تنهایی
که می ترسم از تکرار تمام آنچه مرا به عقب می برد
می ترسم...

 
اندوهی که آزارت می داد
دیگر در صدایم نیست
نه که حتی صدایی نباشد
که هست
مثل همیشه،
شاید هم روشن تر
اماانگشتهایم تو را نمی یابد
وقتی تنهایی را به صدای غمگینم هدیه کردی
و سکوت را در من زنده نگه داشتی
باید باور کنم غصه ی این خالی ِ دستهایم را
و بشکنم این بهت سر به آسمان کشیده را
که کجای حرفهای ِ چشمهای ِ من،
بوی غربت داده بودند
شاید زندگی را باید در سادگی ِ مخوفی پیدا کرد
که جلوی ِ چشمهایمان رژه می روند
وقتی دوست داشتنهایمان به تلنگری بند است
اندوهی در صدایم نه،
اما ایمانی در جانم،
خبر از اشتیاق ِ تو می دهد به تنهایی ات
و همین ایمان باشد انگار که نَجُستنت را می آفریند در من

 
تنهایی،
مامن بلند من باشد شاید
بلند و بی انتها
و همین بی انتهاییش مشتاقم می کند
این را امشب در طعم باریک ِ کوچه ای دانستم
که هراس تاریکی اش آزارم نمی داد
و سکوت ِ کم عمقش آرامشم را بر هم نمی زد
این را از میان تمام فرصتهایی که تقدیمم شده است پیدا کردم
وقتی که چیز ِ دیگری خواسته بودم
دستهای ِ تنهایی با تمام سنگینی اش
نوازش نرمی است بر زخمهای ِ خسته ام
تنهایی،
هنوز خودخواهانه ترین اتاقک آبی ِ من است
وقتی باید از تمام خودم در کنار دیگران گذشته باشم.
می خواهم کمی هم که شده دنبال خودم بگردم،
شاید تکه های فراموش شده ام را دوباره پیدا کنم
می خواهم کمی هم که شده جایی برای خودم بسازم در خودم
می خواهم کمی هم که شده شمعها را برای تاریکی های ِ خودم روشن کنم
تنهایی،
اینطور که دیگران برایم تصویر کرده اند،
هنوز بهترین جایی است که می توانم زندگی را تنفس کنم
سبک و بدون ِ خواستن
بدون خواستن

 
سیلان زندگی هایمان
اعجاز ِ بی دریغی است که هستی پیش کشمان کرده است
چه بخواهیم، چه نخواهیم
ایجاز بی نظیر ِ زندگی هایمان
دانستن این افسانه ی بی نهایت باشد شاید
آن طور که باورش کنیم
و روزهایمان را بر رازهایمان بنا کنیم
و ایمان داشته باشیم
که تمام لحظه هایی که طعم باروت می دهند
در سالهای ِ دور،
خاطره های ملسی خواهند شد
بدون گریزی
زندگی شاید زیباترین طرحی باشد بر خاطراتمان،
وقتی در دور دستها ایستاده ایم
و خوشبختی
همان لبخند ِ ساده ای باشد
که بر آفرینش دستهایمان می زنیم
برای ِ من که سرشارم
از روزهای زمختی که حتما روزی خاطره های خوبی می شوند که
با آرامش حرفشان را به میان می کشم
و هنوز سرشارم از هستی
زندگی شاید کودکی ِ لطیفی باشد در طلایی ِ لبخند ِ نور

 
سخت شده است یا سنگین را
هنوز تفکیک نکرده ام
اما در پیچیدگی اش شکی ندارم
اینکه دارم چه رنگهایی را بر می دارم برای آفرینش نقش های روزگارانم و یا چه رنگهایی را باید بردارم،تردترین سوالی است که از خودم می پرسم
و تازه ترین
لحظه به لحظه
و شاید سرمستی ام این باشد که هنوز بی پاسخ مانده است
و من هنوز رنگهایی را بر می دارم که بی خیالند از نقشها
و این بی خیالی اشان یک جور احساس خوشبختی را در من پرواز می دهد
یک جور نرمی درونی
یک جور قاطعیت پویا
آن طور که هنوز می توانم چشمهایم را کمی هم که شده عقب تر نگاه دارم و کمی هم بالاتر
این طوری انگار به همه ی بچه های مسنی که دور و برم را پر کرده اند راحت تر لبخند می زنم
و شیطنت های ساده ی پر سر و صدایشان برایم اعجابی را بر نمی انگیزاند.
سخت شده است یا سنگین را
هنوز تفکیک نکرده ام
اما در مبارزه برای عدم هجوم تلخی اش شکی ندارم
تصمیم های آخر یک لحظه نفس را در سینه ام می گیرانند
و درد تمام حجره هایش را بر می دارد
و فریاد دردآلودم که به آسمانش پناه می برد
می دانم که سخت تر می شود
و هی آرزوی آسان شدنش دستهایم را می ساید

و خنده های بی مهابا
امیدهای روشنی می شوند در جانم
تا جاری شوم و دور بردارم و ستاره ها را نشانه روم
و طعم نورهایشان را بچشم

 
خشم.
هیمه هایش پشت پلک هایم به آتش نشسته است
و تورم نگاهم را می آفریند
و تلخی مهمان شانه های خسته ام شده
مصرّ شده ام به ساختن زندگانی ِ سنگی تازه ای که مطمئن ترین تکه ی هستی ام باشد شاید
و با تمام هسته های خشمگین، به پایان می اندیشم
با لبهای لبخندی و تردید چشمهای راسخم
تمام می شود
تمام می شوم
تمام می شویم...

 
پدیده هایی هستند که حادثه نام نمی گیرند
پدیده هایی که اتفاق نمی شود خواند
که ساده تمام نمی شوند هر قدر هم که ساده نگاه کنی
که اصلا تمام نمی شوند
پدیده هایی که فاجعه
که سوزاننده
پدیده ای که تشنج چشمهای ِ من می شوند

آهای کجایند آنها که گفته بودند عادت می کنم؟
که کم رنگ می شود؟
که آرام می شوم؟
نسخه هایشان را غلط پیچیده بودند.
دستهای من هنوز ناتوان است در خلاء داغ ِ حضورت
چشمهای ِ من هنوز دارد دنبالت می گردد
در عبور خیال ِ شانه هایت از چهار چوبهای غمگین خالی ِ خانه اتان
و حنجره ام هنوز خون می بارد از هراس نگفتن اسمت
محاسباتت اشتباه از آب در آمده باشد انگار
عادتی در کار نیست و من هنوز تبدارم
تمام تنم بهانه ات را می گیرد و هزار بار پر می کشم انگار تا تو
تا ناکجای ِ غریبانه امان
و اندوهی در رگهایم می پیچد وقتی جاهایت را عکسهایت پر کرده اند
و هیچ کس نمی داند که هر کدامشان چه حرفهایی را برایم تکرار می کنند

محاسباتت اشتباه از آب در آمده باشد انگار
که خاطره ی حضور نابت هنوز روح نواز تر از هر حضور روانی است در من
و من هنوز هیچ کس ِ هیچ کس ِ هیچ کس را حتی اندازه ی خاطره های ِ تو هم نتوانسته ام دوست داشته باشم، چه برسد به دستهای ِ تو
و هنوز در چشمهای ِ هیچ کس ِ هیچ کس ِ هیچ کس دوست داشته شدنم را آن طور که در چشمهای ِ تو روشن بود ندیده ام
گفته بودم که همیشه نگران ِ این بودم که دوست داشتنت هم مثل تمام ِ خودت از دوست داشتن ِ من بیشتر بوده است
خاطرت هست؟
جوابت را که من به خوبی یادم هست...
و حرفهایمان را دوره می کنم در میان عکس های صامت ِ گویایت
و دلم ضعف بر می دارد برایت...
هنوز هم دوستم داری و من هر بار به زور هم که شده باشد این حرفها را از میان چشمهای خندان ِ عکس هایت بیرون می کشم
که ژرف ترین دلخوشی ِ من باشد انگار
نیستی که ببینی مادرت تمام خانه را پر کرده است از گل های ِ زردی که تو دوست می داری
و خاک هایی که بوی نفسهای ِ تو را می دهد هنوز چوبهای خانه را احاطه کرده است
و هیچ کس را جرات تمیز کردنشان نیست که چوبها هم انگار نیازمند خاکهایی هستند که تو برپا کرده ای
ذرات ِ تنت هنوز در خانه پراکنده است
چقدر جای ِ تو پر نمی شود در من
ودر مادر ِ غمینت
و انگار هنوز هم از باور این خلاء آنطور که هست،
فرار می کنم
که هنوز هم فراتر از وسعت ِ من است
و من در باور ِ عظمتش نفس کم می آورم
چقدر جای ِ تو پر نمی شود
وچقدرمن کم آورده ام در هجوم خواستن ِ بی پاسخت
و من هر بار از تو به تو فرار می کنم
و سالهاست که دچار دایره ی زیبای ِ غمگینمان شده ام.

محاسباتت اشتباه از آب در آمده است و من هنوز تبدارم...

 
تمام حرفهای ساده ی امشبم،
خلاصه می شود در لحظه های طلایی دیشب
وقتی نزدیکی نفسهایت را استشمام می کردم
وقتی صدای خنده های اصیلت در سرزمین امنمان غوغا می کرد
وقتی سُر خوردن کلمه هایت بر هم، نوازش نابی بود بر حرارت گوشهای زخمی ام
وقتی از دور نگاهت می کردم و تو از فضای روحم گسترده تر بودی.
خجسته شبی بود دیشب
و جراحت دستهایم را در تمیزی لحظه هایش شستشو می دادم
مهربانی هایت را با ستاره ها هم عوض نمی شود کرد وقتی حرفهای شیرینت تلخ ترین خاطره هایم را مرهم بی اندازه ای می شود
و انگار دنیا همیشه به همین روشنی بوده است که وقتی تو هستی
و من بی اختیار خوشبختم و خنده های حقیقی ام را با تمام وجود می فهمم.
چقدر دلم برایشان تنگ شده بود،
و حالا چقدر سرشارم...
مهمانی کودکانه امان، چه بزرگ بود وقتی صدای تو دلگرمی من بود
و حضور روشنت چقدر تمام من را پر می کرد
و من حریصانه ثانیه ها را می بلعیدم
که ثانیه ها پر از تو بودند، تو، شازده کوچولوی من
وقتی از هیچ چیز نمی ترسم و گستاخی کلمه هایم مرا در هم نمی پیچد
وقتی نجابت را در گفتن حرفهای ترد و خیس دلم احساس می کنم و بی وقفه برایت می گویمشان
اینجا، در گوش ِ تو
و از این بی آلایشی نمی دانم می دانی که چقدر خوش وقتم یا نه.
خجسته شبی بود دیشب و من هزار بار خدا را برای دیشب شکر کرده ام
و در دل کوچکم آرزوی تمام نشدن این لحظه های بی اندازه زندگی کردن، خانه کرده است؛
آمین
تو هم برای آرزویم آمین بگو،
می گویی؟!

 
کسی ندانست که پشت آن جعبه ی سیاه مصوت،
پشت آن همنوایی بلند
پشت کرورها کرور ثانیه ای که پس زده بودم،
پشت دستهای خسته ی جستجو گرم،
پشت تمام اشتیاق تقدیمم،
پشت آن تحفه ی ساده ی بی تکلف،
سیلاب کلمه نهفته بود،
که چه بی وقفه در سردی دستهایی جان دادند،
چه بی تامل،
چه نامنصفانه،
تازیانه های تلخی که حنجره ام را نوازش می کردند
وخداحافظی ِ یک سال
و من تنهای تنها،
زجّه ی گوشهایم را می شنیدم
که چقدر دلشان برای نطفه ی کلماتی که هرگز فرصت به دنیا آمدن پیدا نکردن می سوخت،
و اندوه ِ ساده ی ِ مبهوتشان را زیر پوستهایم فریاد می کردند
آمده بودم به بدرقه ی روزهای تمام شده
به خداحافظت باشد،
به تمنای روزهایی به روشنی آینده،
آمده بودم به دست بوس شاید
آمده بودم به انتظار کلامی شاید
دیر رسیده بودم انگار
شاید هم زودتر از موعد
اما انگار مطمئن شده ام که سر ِ وقت نیامده بودم
که نه بدرقه ای مانده بود و نه انتظاری
سر وقت نیامده بودم حتما
که به هیچ چیز نرسیدم
جز چشمهای طلبکاری که هی دستهای خالی ام را به رخم می کشید
و هی من را آنطور می دید که از قبل تصمیم گرفته بود
اما پشت آن جعبه ی سیاه،
حرفهایی از جنس ِ من بیداد می کرد
حرفهایی برای سپاس
حرفهایی برای مهر
حرفهایی برای خاطره ها
حرفهایی که هرگز گفته نشده بودند شاید از یادها و داشته ها و ماندگاری هایشان
از دوست داشتن ِ یک دختر بچه ی سر به هوا
حرفهایی که گویششان پوسید روی پلک هایم
سر ِ وقت نیامده بودم حتما
حتما...

 
جوانه هاي سياه
جوانه هاي سردرگم ِتاريك
جوانه هاي سوخته در تنهايي
جوانه هاي سركش ِ رها
جوانه هاي بي بنياد
جوانه هاي ناجوانمرد
جوانه هاي پروانه اي
جوانه هايي كه مي سوزانند و فريادهاي ِ محقشان را در ديوارهاي سرد ِ ميرايي به التهاب مي كشند
جوانه هايي كه مي سوزند و درسوخته هايشان زندگي را مي خندند
باغ هاي سوخته ي پهني كه بوي باروت مي دهند
با زهر بوسه هاي جدايي

،جوانه ي روشن ِ اميد
انديشه اي مبادت از طعم سوختن
كه سوختن معنايي ندارد وقتي چشمهاي ِ تو آواز مي خوانند
انديشه اي مبادت از رهايش
كه اين تازه اول راه است
سرت را بالا بگير و چشمهايت را بدوز در چشمهاي آسمان
كه خانه ي امن تو است
بدون هراس گستردگي اش
جوانه ي وحشي بي تاب،
رَستن را بِروي
كه پايان خستگي هايت در دستهاي زخمي خودت نشسته است
بگذار طعم شانه هاي راسخ ِ خودت، گرمايي شود براي رويش
جوانه ي بي انتهاي ِ روزهاي ِ تمام شدني،
ابرها را نشانه گير،
آنجا، از آن با لاها كه نگاه كني
همه ي اين روزها قدر يك نقطه مي شوند
از آن بالاها كه نگاه كني
جوانه های ساه به چشمهای محکمت نمی آیند
از آن بالاها که نگاه کنی
تردی رفتار امروزت افتخاری می شود بر پینه های دستهای روشنت
سرت را بالا بگیر
که زندگی از ان تواست
که زندگی بر قدمهای تازه ات بوسه می زند
و بی نهایتش را روانه ات می کند
که راز آسمان را شنیده ای شاید
و سیب را بی مهابا به خانه برده ای
سرت را بالا بگیر و نفس را در سینه ات به سخره بکش
که تقدیر قدرتت مبارک خواهد بود

 
حتی فکرش را هم نمی کردم
خنکی مطبوعی را زیر پوستم می فهمیدم
سبک شدیم
هم من و هم جعبه ی نامه هایم
خندیدم از سر سبکی
و دندانهایم را محکم بر هم فشرده بودم
حتما از سر سبکی

 
امسال هم نيامدي،
ديدي؟!!!
مثل سالهاي قبل
و من در غربت يك مهماني تنها مانده بودم،
روز خوبي نبود،
خيلي وقت است كه روز تولدم روز خوبي نيست
هر بار با وعده ي سال بعد تمامش می کنم
و سال بعد...

 
سَر دادن سازهای سرشار
سُردادن سرشک سربی
تصنیف ترانه های تب دار
لای لای ِ لبالب ِ لبتشنگی
و اندوه هزار علتی که نمی دانم چرا
حُرم انگشتهای زمستانی
خیال ِ حادثه ی روزهای رفته یا مانده؟!
حسرتهای جان سوز یا هراس تولد حسرتهای تازه ؟!

من درد تو را ز دست آسان ندهم
دل برنکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم
کآن درد به صدهزار درمان ندهم

هراس حریصی که جانم را پر می کند از تردید
که ته مانده ی روحم را چگونه تقدیمت کنم
وقتی تو شکوفه ی سخاوتمند ِ روشنی هستی
و درخشش چشمهایت در فضا زندگی را می ریسد
و تهی دستی ِ من بیداد می کند
این سبوی شکسته و رویای آرزوهای ِ تو
لرزش دستهای ِ من و نقره فام سبدهای ِ ظریف ِ خوشبختی ِ تو
پیری ِ چشمهای ِ من و بلور کودکانه ها ی ِ تو
اشکهای ِ راسخ ِ من و تردی ِ امیدهای ِ تو
چگونه باشدم ؟!
چگونه ؟
وقتی دانه های ِ انصاف را کنار خیال خوشبختی ِ روشنت می گذارم
و اندیشه ی ناچیزی ِ داشته هایم، تنم را به لرزه می اندازد و
خنده هایم را می پوساند
چگونه باشدم؟!
چگونه!


دلتنگم و دیدار تو درمان من است
بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی
آنچه از غم هجران تو بر جان من است

 
کلمات معلقی که عبورشان از حنجره ام،دلگیرم می کند
یاد های تیره ای که روح غمگینم را مضطرب می کند
و هزار سوال ناشکیبا
وقتی تمام آهنگهای دنیا در نظرم اندوهگین می شوند
وهجوم پی در پی ِ خشم دیده شدن ِ حوادث آن طور که اتفاق نیفتاده اند
و کودکی که هق هق شانه هایش از خواب می پراندم
در آغوش سرد زمان

 
چشم روشنی ِ باد به من نیلبک خیسی بود
که اشتیاق باز کردن پنجره های گرفته اش سالهاست سرگرمم کرده است
و خیال داغی مطبوعی که گرمش کند به ترانه های عنابی
نیلبک صامتم را با هیچ سازی عوض نخواهم کرد حتی اگر هرگز صدایم نکند
که سکوت متلاطم جانم خو کرده است به آن
نیلبکم را دوست تر می دارم وقتی لابلای پینه های دستهایم می رقصد
و طعم گس اندوه های مرا با خود بیرون می کشد
وقتی اشکهایم را در گوش هایم نجوا می کند
و گونه های تب دارم را می بوسد
وقتی مستی دلتنگی هایم را در آغوش می کشد
بی آنکه سرزنشم کند
وقتی حرفهایمان را در هم می پیچیم
و بغض هایم را سر می کشد
وقتی تمام تنهایی ام را می داند
و هراس گُر گرفته ام را صبورانه حریم امنی می شود
و من پنجره های دلگیرش را می بوسم
و مبهوت نگاهم نمی کند
و معنی دلسردی ام را می فهمد وقتی غصه هایم را پشت گرفتگی اش پنهان می کنم
من،
نیلبک خیس ِ صامت ِ گرفته ام را با هیچ سازی عوض نمی کنم
که تمام من شده است انگار...

 
گم شده ام،
اینجا کنار بوته های روشن نسترن
میان هجوم نفس هایم،
گم شده ام انگار
پشت پنجره ی چوبی مزخرفی که طعم باروت می دهد مرا
زیر سپیدی بغض برفهایی که از دورهای نزدیکی آمده اند
گم شده ام جایی میان سایه روشن ها
جایی کنار خواب و بیداری
جایی پر از شرم سردرگمی
کنا ررد پای خودم گم شده ام
در التهاب لبالب نگاههای سر به هوا یم که در خیال امنیتی بی تاب است
میان ازدحام خطوط کف دستهایم
میان تجمع چراغ زنبوری ها،
درست در امتداد پرتوی که بی مهابا می دود
انگار کودکی که هراس گم شدگی مادرش از شانه های کم عمقش بالا می رود
گم شده ام

آهای با توام،
دستهای گم شده ام را تو پیدا کن
خط نگاههایم را که بگیری و بروی
حتما پیدایم خواهی کرد میان نیزارهای سربه آسمان برافراشته ی چشمهایت
گم شده ام را پیدا کن از کنار خط ِ خط خطی ِ رودخانه های گندمگون حرفهایت
بپیچش در حریری از آرامش و به من هدیه اش کن
تا تمام آنچه از دستهای پیدا شده ام بر می آید را پیشکشت کنم،
منتت هم بر من
آهای با تو بودم، شنیدی
نکند صدایم هم گم شده باشد در این سردرگمی جان با جان
آهای...

 
زمينه هاي سياه
زمينه هاي بي تردد ِ تاريك
زمينه هاي تلخ هوايي
زمينه هاي روشن ِ هرگز
زمينه هاي بي زمينگي
خيالهاي نقره اي مه گرفته
خيالهاي بدون تازگي
خيالهاي كهنگي ِ هزار سال و اندي
و رونق رقت بار كوچه هاي طاعون زده ي احساس
تزريق متشنج ِ روح، به سنگهاي بي ترانه
كور سوي ِ روشني و عنفوان پرتوي به جبر
در انتهاي شبانه ي خشك درياچه اي خورشيدي
اعجاز بي حساب ستاره هاي خواب مانده
در انعكاس شكسته ي فردا
عجين ِ انديشه ي رويش جوانه هاي نوپا
وقتي كه جغد ِ شوم ِ سياهي
نرمي ترانه هاي زمين را سر مي دهد.
اندوه ِ بي مرثيه ي پايان،
پايان ِ بي مرثيه ي اندوه‫...

 

فردا شروعی دوباره و التهاب دردناکی در من چشمهای نامهربان غریبه ای که حالا غریبگی اشان را بیشتر می فهمم حالا که بعد از این روزها مواجهتی دوباره شروع می شود روزهای خوبی بودند روزهای کودکی ِ بیست و چند سالگی مرور محسوس خاطره هایی که بِنای زندگی ام را می سازند، و دوباره گی هایم را در انگشتهایم بیدار کرده اند. روزهایی که بوی کاغذ می دادند و کاغذهایی که بی دلیل محفوظ عطر تن عزیزترین ستاره ی آسمانم بودند و چشمهایش که حضورشان را کنار قصه های ترمودینامیکی و روایت فازهای محلولهای تیره روشن می فهمیدم نفسهایش که ساعتهای پایانی یک روز را به آغاز روز بعدی در دستهایم پیوند می دادند و افسانه های شیمیایی را برایم زمزمه می کرد. و اصیل ترین رفیق آسمانی امان که همراه ِ نزدیک ِ دورایستاده ای است که چشمهای امینش خیال ستاره ام را برایم نزدیک می کند و هر بار انگار مطمئنم می کند از نبودنش کاش فقط یک بار بر می گشت تا آواز رفاقتمان را برایش نجوا می کردم و تصویر راسخ بودن این پسر بچه ی استثنائی می شدم در قولی که داده بود تا براق ترین برق خدا، هدیه ام می شد... و حضور روشن شازده کوچولویی که خستگی هایم را مرهم بود بهانه هایم را هر بار پاسخی تازه و نرمی کلامش، وقتی مرا به جلو می کشید، حرف ِ خوب ِ امید ِ من بود و مادر،پر رنگ ترین دلیل دلهره ام ... فردا، نه، فرار نمی کنم از تمام دروغهای کودکانه اشان از هجوم تلخ فکرهای آشفته اشان وقتی ریا را فریاد می کنند و منافع بچه گانه اشان را روی باطله هایی از جنس خودشان می سازند و روی هم می گذارند. فرار نمی کنم از تمام آنچه خوره ی روحم می شود که حریص می شوم برای قطره های تمیزی که گهگاه در فضا پراکنده می شود که حریص می شوم برای ثانیه های بی تکلف که حریص می شوم برای سلامهای ِ ترد ِ طلایی و هم قسم می شوم با روحم در ایجاز لحظه های ناب در این سیاهچاله ی جرم های بی معنا در آفرینش لبخند در ترکیب رنگهای سردی که گرما را زمزمه می کنند من حریص می شوم در زن بودنم آن طور که معنی اش می کنم از جنس مهر و پویش و آرامش از عمق دوست داشتن از ورای جسم های پوچ ، بی قید در ترجمانی که سایرین برایش می ریسند زن بودن و برای من یعنی هدیه ی نفس به نفس یعنی رویش جوانه ها یعنی اعجاز علاقه های متبسم یعنی چشمهای بی غبار یعنی استادگی در عین سَیَلان جوشش زمان آفرینش ِ مهربان ِ نیرو... و در سکوت حافظ رویشم خواهم شد که رمز زنده بودنم شاید، همین پویش تحمیلی من است بر من فردا ...

 
حکایت این روشنی،
قطره های بلورین آفتاب بوده است
و حالا که بوی دستهای تو را می دهد،
حقیقت آرزویی است از جنس خیال و زمرد
که طعم خوشبختی اش،مشتاقم می کند به عبور از حادثه هایی که در راه است
حکایت روشنی آن شبها،حکایت روشنی این روزهای من است
هم رقص ستاره ای که مهمان زمین شده است
متشکرم...

 

آهای کودک آفتاب خورده ی باغ نسترن زیر پلکهای خسته ات برایم یک سبد دریا آورده بودی انگار، با تردی ماهی کوچولوهایی که چشمهایت را می پرستند، شمیم ماسه هایی که انگشتهایم را قلقلک می دهند، وامواج خنده هایی که تضمین روشن زنده بودن دریاهاست چشمهایت بی انتها، پلک هایت بی بهانه...

 
درست یادم هست
وقتی به رسم آخرین وداع،
دست چپم را بر خنکای پیشانی ِ دل گرمت ...

گره ی نفس در دالون های حنجره ی زخمی ام
سرمای تلخ یک آفتاب زمستانی
خلاء داغ حسرتهایم
عظمت ِ آرام ِ خفتگی ات، تا ابد
تا ابدم...
تکه های شکسته ای که کنار ِ بزرگی ِ بازوان ِ تب دار ِ ساکتت پنهان کردم
خورده های دهلیزی که پر از تو بود
سرخرگ بی انتهایی که در بهت بطن سوخته ام مرثیه می خواند

و خیال تکه های زنده ای که از تو می دزدیم در احاطه ی سنگین هق هق شانه هایی که می لرزیدند
وقتی آخرین نگاه را از از میان خاکریزه ها بر می گرفتم، از پشت پلک های بسته ات، که انتهای سهم من شده بود از تمام زندگی ام،
از تمام تو
تا ابد،تا ابدم...

روشنی ِ آیینه ها شاهد غریب امانت داری ام
وقتی انعکاس نگاهت هنوز هم در نقره فام آیینه ها می پیچد
و من عاشق این آیینه ها هستم،
تا ابد،
تا ابدم....

 

یک نفر را می شناسم که در سرزمین های خورشید نشان هم باز فانوسها را امتحان می کرد تا از روشنی آسمان مطمئن شود و هراس همیشگی اش از سودمند بودن مسیر، خاطره ی تلخ یاد داشتهایم شده است. یک نفر که ابرها را با هم معامله می کند و دست آخر در ماشین حسابهای خودش همیشه طلب کار می شود. و سرسختانه دنبال بزرگترین و روشن ترین و نرمترین و زیباترین و عاشق ترین (!) ابر خدا (!)، برای خودش، می گردد. یک نفر که مدام فریاد بر می آورد که روشن است و روشن دیده نمی شود. غافل از آنکه چشمهای کنار دستیهایمان آینه های خیس خودمان هستند، کمی بیشتر و کمی کمتر یک نفر که در عمق یک سر سپردگی فرزندانه دست و پا می زند و اسمش را می گذارد ادب خانوادگی(!) و خیال ساده می انگارد که سرکشی اش فوران می کند(!). من اسمش را می گذارم اسارت یک نوجوان مسن اسمش را می گذارم عدم رغبت و شاید هم عدم توانایی در رنگ آمیزی صورت تازه ای که بر کاغذهای روحش کشیده است و هی دم می گیرد که هر چه خدا بخواهد. یک استثمار مهلک و تسلیم خزنده ای که ساقه هایش از تمام سلولهایش بالا می رود. یک نفر که در تمام لحظه هایش دارد دیگران را از لبخندهای به خیال خودش روح بخش و زندگی آفرین و جان افزا و آرامش زا محروم می کند و هی فریاد بر می آورد که دیگر تمام شد و خط و نشان های دوست نداشتن هایش را پر رنگ و پر رنگ تر می کند و نفرین هایش را راهی عشق ورزیدن هایش می کند و روزهای اخم آلود را وعده می کند و باز هم لبخند هایش را به حس های غرور آفرینش می فروشد، که نیاز ِ نیاز داشته شدنش گرمش می کند به محبت کردن و شاید حتی بدون عشق ورزیدن(!) یک نفر که دل سپردگی را روزی هزار بار هم که هجی کند باز هم آخر شب دیکته اش را اشتباه می نویسد که دل سپردن وسعت روح می خواهد فارغ از بده بستان های خدشه دار نه الگو برداری و رو نویسی و حفظ کردن با صدای بلند. یک نفر که هنوز هم خیال می کنم هرگز نرمی ِ طعم عشق را لمس نکرده است و هرگز هم نخواهد دانست که حتی یک لحظه هم عاشق نبوده است یک نفر که چه ساده و چقدر در یک چشم به هم زدن با دستهای شاید نا امنش تمام اعتمادم را به آتش کشید، کاش دست ِ کم ناامنی ها را فریاد نمی کرد... یک نفر که ........... .... .............. همان بهتر که سکوتهایم را به دندان بگیرم و این کرورها کرور فریاد ملتهبم را التیام مادرانه ای باشم که چشمها را باید بست انگار که سکوت درمان اگر نباشد، حصار درونم را هم به لرزه نمی اندازد...که سوختگی دستهایم را زیر آتش این کلمه ها چه خوب می فهمم(!)

 
از پله ها که پیچیدم صدای کوبش کفش هایت بر زمین نگاهم را به تو کج کرد.
در تمام این سالها این دومین باری بود که از مقابلم می گذشتی
با همان تن پوش سیاه رنگی که به تنت می ریخت و به کشیدگی اندامت می نشست.
از پله ها که پیچیدم، تو بودی انگار،
درست همانجا که منتظرم می ماندی
و دانه دانه ی شعف هایم را در چشمهایت می نشاندی آنقدر که دوچندان می شد.
تو بودی انگار با همان ژست های خمیدگی ات
با همان نزدیکی شانه هایت و سری که به قلبت نزدیک می کردی
تو بودی انگار با همان شیطنت انگشتهایت که سر به سر دیوارها می گذاشتی
و من چنان مبهوت که قدرت دویدن در پاهایم نمانده بود
چنان که درست همانجا ایستادم تا تو به پیچ پله ای رسیدی و ...
نمی دانم!
شاید هم هراس آنکه جرقه های عقیم ذهنم گر نگیرد و به آتش ننیشند، نیرویی شد در جانم که با تمام نخواستنم حتی یک قدم هم نزدیکت نشوم
و تنها نظاره ای باشم بر عبورت از من
و خواهشی که سالهاست روحم را به تلاطم کشیده است.
انتهای سکوت
ناتوانی زایش کلمه ای
عبور تو
بهت سرگردانی که دوره ام می کرد
و داغی شبنم هایی که فضای سینه ام را پر کرده
از پله ها که پیچیدم...

 
دلتنگی هایت زیر پوستم بهانه می گیرد،
شیطنت می کند، بالا و پایین می رود،
و هی به در می کوبد به خیال ساده ی آنکه پشت در تو ایستاده ای!
دلتنگی هایت زیر پوستم، بی تابی ات را می کند
و طعم تب دار صدایت، سنگینی بغض خفته ای شده در جانم که به تلنگری بند است.
و من وسط تمام دلتنگی هایم دارم دور صدای گرفته ات می گردم
با دستهای اشک آلودم
اینجا، با تمام وسعت نبودنت،
در بلندترین سکوی روحم که هنوز تازگی اش را در هجوم این همه خستگی با تمام وجود نگه داشته و بزرگترین قدمگاه آفتاب است در من، انگشتهای همیشه سردت را روی چشمهای آتش گرفته ام می نشانم
و از ته صندوقچه ی دلم مهتابی ترین حریرآهی رنگی که دارم را بیرون می کشم
تا کمی مرهم دردهای تنت شود.
تا غبار سستی استخوانهایت را پاک کند
و نشاط دوباره مهمان قلعه های کلمه هایت باشد
که تردی اش دلیل روشن من است.

 
هنوز تمام نشده بود که طعم خاطره می داد
هوای مطبوعی که در تو نفس می کشیدم
ریشه های سرکش دوست داشتنت که در من می دود
و هر روز مرا محکمتر می کند
(!)
کودکی که از میان خواب های من برخاسته است
وبهت پر ابهامی که تصویر استیصالی شعف آور است
و شهامتی که دنبالش می گردم برای آنکه فقط یک بار دیگر نگاهی با شم در کودکی ات

وقت به هم پیچیدن خنده هایمان
وقت های شگرفی می شود وقتی از رازهای بوسه هایم در گوشی برایت حرف می زنم
و از هیچ چیز نمی ترسم
و این حرفهای در گوشی مثل رازهای بچگی پر از ستاره اند
و ستاره های بچگی پر از خضوع بزرگترهایی که خیلی وقت است بچه نبوده اند.

 

امروز من کسی را بوسیدم
که از جنس ناب آسمان نبود
حتی از جنس بوته های ساده ی کنار باغچه امان هم نبود
نه حتی شاید اندازه ی ...
نمی دانم!فقط می دانم که بوسیدمش و هر دویمان چقدر شگفت زده مانده بودیم
من از بوسیدن او و او از بوسه ی من
هر چه نگاه می کردم شانه های او بود که از میان دستهای من عبور می کرد
و پوست خشن صورتش که بوسیده بودم!
به هر حال اتفاق افتاده بود
و حالا باید طوری که انگار کاملا در انتخاب برخوردم مختار بوده ام ادامه می دادم شاید بهت هر دویمان دست کم بیشتر نشود(!)
و عجیب تر آنکه احساس می کردم کمی هم دوستش می دارم
همیشه فقط سعی کرده بودم که درکش کنم،
اما این بار شاید دوستش هم می داشتم!
چطور ممکن بود؟!!!

 
گاه کلماتی هستند
آنقدر عزیز، درونی، مقدس،
کلماتی نه از جنس روزمرگی،
کلماتی که از سهم روح حرف می زنند،
معنی اصیل آرامش،
ارزشمندترین لحظات یک وجود،
که تمام باور مَنَند.
حرفهایی مثل یک راز،
مثل یک راز،
حرفهایی که فقط در گوش خودت می توانم زمزمه اشان کنم،
حرفهایی که سرزمین گندم هم با تمام عشقی که برای من دارد،
جا کم می آورد برای آنکه مادرش باشد.
حرفهایی میان من و تو،
بگذار همانجا بماند و فقط زیر دستهای تو باشد
آنجا مطمئن ترین جایی است یافته ام.
بگذار در سکوت ِ شفافمان باقی بماند.
خودشان هم اینطوری خیالشان راحت تر خواهد بود.
(حالا بگو ببینم، حواست هست؟)

 

تمام خوابهای دردناکم یکجا جمع شده اند در گلویم
خیال خاطراتی که بوته های آشوب را در من روشن می کنند
و من انگار در هجومشان دارم تسلیم می شوم
و این کشمکشی است که مرا بر می انگیزاند
نجاتم باش...
فریادهای خسته ی روحم
جمله های ناتمام
یادهای بی بازگشت
دروغ های نیلی
بچه گانه های پلید
پایداری آرزوها
تداخل خواهش ها
پیچش رگهای اندیشه
وهراس ...

 
احتراما جهت استحضار و یادآوری:


من امروز در يك سياه چال تجمعي از بودن را ديدم كه چقدر عجيب بود
كه تمام بلورهاي مهربانش از حرير،
كه اندوهش كشمكش يك سؤال ،
و سؤالش تناقض آشكاري بود.
نمي دانست وارستگي مي كند يا خودخواهي
وحضور سؤال اين ندانستن لبخندي را براي چند دقيقه به طاقچه ته ته دلم آويخت
آدمهايي كه به خودشان گير بدهند را خيلي وقت بود كه نديده بودم و اين چندمين باري بود كه گير دادنش را مي ديدم و چقدر مرا به مكث مي خواند اين گير دادنهاي بي مهابايش .
آدمهايي كه زندگي را قطره قطره نفس بكشند را خيلي وقت بود كه نديده بودم ، و ديدن اين نفس ها چقدر نياز من بودند ، انگار ريه هاي چشمانم پر مي شدند از اكسيژن سرشار بودن .آدمهايي كه شيطنت را براق و خنك پيشكشت بكنند را، خيلي وقت بود كه نديده بودم و مانده بودم در حسرت اين خواهش .
و حالا داشتم همه آنها را در يك تصوير بشاش مي ديدم و چه همهمه آرامي بود در نگاهم .
نمي دانم
شايد حق با او باشد .
شايد مرز انسان هما ن وارستگي و خودخواهي اش باشد، به همين سادگي
شايد هم درست نفهميدم كه چه چيزي آزارش مي داد
.اماكلنجارش بود كه مرا مشتاق كرد و اصلا شايد يك جورهايي هم عاشق اندوهش شده باشم .
اندوه بزرگي كه مي شود ساعتهاي نرم عرياني را با آن زندگي كرد .
شايد حق با او باشد .
وقتي خوب نگاه مي كنم، خودخواهي انگار هسته اي باشد كه هر روزسايه اش را گسترده ترمي كند بروجودت و بالاخره فرا مي رسد روزي كه ازتمام لايه هاي دروني ات بالا رفته وبا همه سنگيني اش در آغوشت مي كشد . شايد براي همين باشد كه بچه ها نرم و سبك به دور همه هستي مي پيچند .حالا اگردر خودخواهي هايت بيش از يك نفر سهيم باشد شايد ارزش بودن را داشته باشد و هر چه نفرات سهيم شده ات بيشتر باشند خودخواهي هايت بيشتر ارزش بودن را خواهند داشت و شايد اگر تجمعي از خودخوهي هايت پنجره هاي بازي به آفتاب و آسمان و چشمهاي تيره روشن حك شده در آن داشته باشد ، ديگر وارستگي است كه تو را مي پوشاند نه خودخواهي . وارستگي با آن نخ هاي ابريشمي خنك و شميم شمعداني هاي تازه آب داده شده و حالا هر از چند گاهي كه پنجره اي بسته مي شود يا مي رود كه بسته شود تشنج اين پرسش فرايت مي گيرد و توهم برت مي دارد كه ابرهاي تيره اي از پس پلك هاي خيست قلقلكت مي دهند شايد. و آن وقت است كه اگر وارستگي بزرگترين خودخواهي دروني ات باشد صداي پاي حادثه هم حتي ، آشفته ات مي كند .
یادم هست، آن روز را خیلی خوب به خاطر می آورم!

 

عزیزی می گفت: « در زندگی دورانی هستند که دَوَران سازانند»
اما من خیال می کنم که زندگی دوَرانی همیشگی است.
شکایتی نیست،
همینطوری هم همه چیز خوب است،
مطلوب شاید نه، اما خوب است.
همین که من از پس من بر می آید،
همین که هیچ وقت فقط یک راه وجود ندارد،
همین سیلان مستقل زمان، بی من، بی تو...
همین پویش نامعلوم،
همین که من هنوز هم می خندم، در پس آنچه نخواسته ام.
همین که ریه هایم پر از زندگی می ماند.
اما دوران ِ دَوَران ساز تنها تصوری است که ما می ریسیم، پیچ در پیچ و تو در تو.
لحظه ها آنقدر ساده در عبورند که اعجاز را بی معنا می کنند
و گاه آنقدر ساده نمی آیند که بهت هستی می شوند.
اضطراب هایی که ما می سازیم؛ سمج و بی اثر
لبخندهایی که نمی زنیم، تبدار و بی اثر.
دستهایی که به هم نمی دهیم، کشدار و تلخ وبه یاد ماندنی.
لحظه هایی که بی وقفه می سوزیم؛
نگاههایی که بی روح روانه می سازیم، فریادهایی که با هم نمی کشیم،
آرامشی که خودمان از خودمان دریغ می داریم، گنگ و بی انتها
داشته هایی که هرگز به شراکت نمی گذاریم.
آغوشهایی در پس ذهنهایمان که همیشه خالی نگه می داریمشان.
اندیشه هایی که همیشه یک رویا نگه داشته می شوند
و مایی که همیشه در سوالهایمان برای کشف خوشبختی باقی می مانیم،
بدون انکه هرگز طعم بی نیازی را امتحان کنیم،
طعم ِ لحظه ای از نخواستن طعم ِ لحظه ای بی شهوت
طعم ِ لحظه ای رضایت
نه آنکه بگویم بی نیازی را با واژه بی عاری یکی کنیم و دستهایمان را قفل کنیم به انتظار تقدیر
نه آنکه بگویم نجوییم لحظه های زندگی امان را در این عبور دم از دم
نه آنکه بگویم راههایمان را ببندیم فقط برای وقتهای خوش گذرانی،
نه.
فقط کاش خودمان خوشبختی هایمان را معنی کنیم؛
ساده و سرسری و بی آلایش همانطور که حقیقتا راضی امان می کند.
خوشبختی هایی از جنس خودمان،
از جنس ِ تمیز ِ خود ِ خودمان

 
می روی
و رفتنت را نیز پاس می دارم
که جزئی از توا ست
با تمام حرفهایی که برایت گفته ام
و تمام حرفهایی که ناگفته مانده است و من هر شب برایت زمزمه اشان می کنم
و من روشن ترین آرزوهایم را همراهت می کنم
که تو روشن ترینی
و آرزویی که روشن نباشد در تو ننشیند
می روی و من در انتظار تو و موفقیت هایت
برو و قلب ِ چشمهایم به همراهت
برو و تمام روحم به همراهت
برو با چشمهایی امیدوار و دستهایی وسیع
خداوندگار به همراهت
برو...

 

 

 

 
انرژی تفکیک یک پیوند همیشه بیشتر از انرژی تشکیل آنهاست.
و حالت اکتیواسیون را امروز چه خوب می فهمم وقتی کمی بیشتر از انرژی تفکیکم را در دستهایم جمع کرده ام.
اما حالت گذار، حالت سختی است و حفظ ماندگاری اش در من انرژی ای بیشتر از این حرفها می خواهد.
وابستگی هایم را سوزانده ام،دلبستگی اما،ذات من است.
از تمام آنها که هر روز در صورتهایشان با صدای بلند سلام کرده ام تا انحناهای پیچش هر خط
از تمام صداهایی که هر لحظه در گوشهایم می تپد تا پنجره هایی که به زحمت نور را از میانشان تا اتاق می آورم.
حالا می فهمم که چرا می گفت لحظه ی خودکشی سخت ترین ِ لحظه هاست
بزرگترین انرژی تفکیک...
و بزرگترین لنرژی اکتیواسیون...
حالا می فهمم.

وقتی تفکیک تحمیل شود، انرژی اش ا با خود می آورد
و وقتی با دستهای خودمان اتفاق می افتد انرژی اش از میان تک تک سلولهایمان باید بیرون آورده شود.
من انرژی تفکیکم را از لابلای خشمهای اندوهناکم بیرون کشیده ام،
من انرژی تفکیکم را از لحظه های نابرابری به دست آورده ام
از لحظه های کشنده ی التهاب سوالهایی که هیچ پاسخ ثابتی نداشتند
از لحظه های « محبت و نفرت» و « نفرت و محبت»
از شعله های تلخ آتشی که چشمهایم را می سوزاند
از صبرهایی که وجودم را گرم می کند به درد و متانت
و بیشتر از همه از سکوتهایم
سکوتهایی که مرا و زخمهای مرا و دردهای جانسوزم را در خود می پیچاند
وقتی واقعیت، حقیقت سوخته ای بود که هرگز وجود نداشت
سکوتهایی که امن ترین مساحت زمین بوده اند
سکوتهایی که مرا به لرزه نمی انداختند
سکوتهایی که روح غرورهایم را چه راسخ می بوسند
و هراسهایم را نوازش نازکی بودند در قطره های مبهم واماندگی از آلودگی احساسهایی که فضایمان را می سوزاند
و عادتهایی که حجم ساده ی آلودگی شده است.
و خیالهایی که در تقابل آلودگی هایشان رفاقت را چه کریه عربده می زنند
و چه تجاوزی است به واژه ای که معمولا فهمیده نمی شود
وقتی به زور از دالونهای تاریک حنجره های خاردار به بیرون پرتاب می شود
دروغ هایی که نفس هایم را به سخره می گیرند و پلک زدنهایم را به شماره می اندازند
باورهایی پر از ریا، پر از تورم نخوت، پر از سنگینی زمخت قلبهایی به حجم فقط صاحبهایشان
باورهای مرده ای که زندگی را بریده بریده و با حرفهای نامانوسی هجی می کنند.
انگار زایش کلاغ مرده ای مه با مردگی اش به دنیا بیاید، بدون آنکه هرگز تخم کوچکی بوده باشد.
انگار پرستش هیچ در هیچ...
عظمت انرژی تفکیک که در من جمع شده است هنوز هم فراتر از حجم دستهای من است
و من لبریزم از خواستن این تفکیک.
هر روز این خواستن را در خود زمزمه می کنم
تا خیسی گونه هایم تردی شکستگی هایم را در آغوشش نگه دارد...

 
می آيی
نفس هايم روشن است به آمدنت
و زمان در ايستايی مطلق است گويی
و خيال برم داشته که اين کرورها کرور ثانيه را تا به تو برسانم فيروزین کاسه ی صبرم لب پر شده باشد
تا ميان مژگانم بپيچانمت و ریه هایم را به طواف ساده ی عطر مو های مهربانت فرو برم!
التهاب کودکانه ی بازوانم به خيال شانه هايت در هيچ کلمه ای نگنجد حتی در تمام وجودم
چشمهايم به پيشبازت،
نفسهای تازه ام فرش پوش مسيرت،
شادی جانم به زير پاهايت،
اشکهای حنجره ام دستبوس شبنمی از شميمت که تشنگی روحم را لمس کند،
بيا،
که تمام چشمهايم سفيد شده در انتظار قدمهای نازکت
بيا و غربتم را سر بکش
و هزار سال دلتنگی خاموشم را نوازش نرم نافذی باش.
بيا و دستهايم را بگير
بيا که اشکهايم را ديگر امانی نيست
می آیی و در هم آغوشی نفسهايمان پايکوبان زمين را به سخره می کشيم که بار ديگر تو در دستهای من نشسته ای و تکه ی بزرگ خوشبختی من هستی.
بيا که آمدنت پيوند من و آسمان می شود
و خواستنت نياز مملوی است در آشتی ميان پلکهايم و خيسی گونه های تبدارم
بــــــــــــــــــيا

 
امروز،
شايد پر مخاطره ترين و به ياد ماندنی!
و من در نهایت ناباوری حتی یادم نیامد که باید می ترسدیم!
وقتی تو باشی هیچ واژه ی سردی در من نمی نشیند که شمیم شانه هايت فضای مرا پر می کند‌
وقتی تو باشی،
سرشارم از سرور بلند جسارت نسترنهایی که بی وقفه می خندند
« پیچ خطرناک» بی شک،‌ سمفونی فراموش نشدنی ای می شود در لحظه های من
و خنده هايمان در فوران مخاطرات نشان روشن رهاييمان،
وارستگی را درست هجی کرديم امروز،
وقتی نفسهايمان در هم گره می خورد و سطح ساده ی يک دستمان در هم می پيچيد و ما فاتحانه بر قله ی شکسته ای ايستاده بوديم و قنوت رسته ی موفقی را سر داده بوديم
امروز،
روز غريبی بود که می نويسمش،
خستگی چشمهای تو پشت همدلی مسوولت،
ترانه ی خوشبختی من بود که زيباترت می نمود
(حالا حواست هست؟!)
دوشنبه،‌ ۲۸/۰۹/۸۴: مرخصی

 
با تو خوب است
با تو همه چيز خوب است
با تو حتی من هم خوبم
با تو، خوب من
با تو سخت ترين کلمات من چه ساده ادا می شود،‌چه روان
آن طور که تصميمش نمی گيرم،
آنطور که فقط شيرينی معلق اش را وقتی از ميان دندانهايم با ناز رها می شود می فهمم
آنقدر که تو روانی و رها
آنقدر که کلمه هايم حتی بی آنکه از من بپرسند می خواهند خودشان را شبيه تو کنند.
آنقدر که تو ساده می بافی کلاف های توهم بی رنگ را
با تو خنده های سوخته ام گل می دهد و قد می کشد به قامت حقیقتی که آرزوی من است.
با تو ماه را چه سفيد،‌چه نقره فام و چقدر با تمام رنگهايی که مستی ام را می سازد می يابم
با تو هوا را نفس می کشم،
و هوا حتی به شادی ديدنت چنان خرسند که شفاف
و چنان شفاف که آبی حتی در تاريکی
با تو انگار هيچ کس در خيابان نمی ماند که حضور سنگينش لحظاتم را لمس کند
و من هيچ شرمی از شنيده شدن کلمه های مست مسخ نامستورم نمی کنم
و امتداد نجات
و خيال ساده ی آفرينش
«. . .»
تو،
تعبير معجزه ی خوابی که ديده ام،
با جمله هایی که چنان در ایجاز می سازی که من مبهوت ِ‌مبهوت،‌ فقط نگاهت می کنم، با خنده هایی که از درونی ترین دالونهای روحم خودشان را بیرون می ریزند در هوای تو.
وقتی که من حسرتهای خاموشم را در لحظه هاي روشنی که تو می سازی استشمام می کنم
و ماهرانه تصويرگر خواهشهايی می شوی که جاپاهای نازک خيال من است و من غافلگير شده دنبال راه حل می گردم و تو با پاسخ هايی در دست، همه چيز را با ظرافت يک شيطنت تمام می کنی!
و شعف کودکانه ی مواجی که زخمهايم را مرهم است.
با تو خوب است
با تو همه چيز خوب است
با تو حتی من هم خوبم
با تو، خوب من
خوب من...

 
گاهی خيال می کنم که بهانگی ام از تمام بهانه ها بهانه دار تر است.
و خيال برم می دارد که کرورها کرور سلام ِ‌ ناشنيده ام.
و انگار که از تمام دلايل آفتاب بری می شوم و دستهايم را به هيچ کس نمی سپارم.
گاهی خيال می کنم که صدای مبهم آبها در جانم می دود
وتمام چراغ زنبوريها را خاموش کرده اند در دستهايم که بوی الرحمن می دهند.
گاهی خيال می کنم که هم بستر بادهاي زهرداری شده ام که در اين يائسگي فرزندان معلقشان را به رخم می کشند.
. ومن هر روز در تمام خورده شيشه های براق دور و برم
پيری زودرسم را ناباورانه کنکاش می کنم.
نه،‌ اينجا آينه نيست.
اينجا آينه ای نمانده است،
اينجا آينه ای هم اگر مانده است آينگی را فراموش کرده است و هيچ پاسخ مطمئنی شنيده نمی شود.
شايد تمام اين حرفها توجيه چيزی باشد که هر روز پر رنگ تر می شود،
من در هم شکسته ام
من پير شده ام
امروز
من به لبخندی که با سادگی دلبخشی ساخته شده بود حسرت خوردم و چقدر خوب يادم می آمد وقتی را که سرشار بورم از اين لبخندهای شگفت
و چه محنتی است ياقوتی که از ايوان سينه ی لبريزت دارد بيرون می افتد.
جرم من اينجا خيال ساده ی خوب بودن است.
همين که نمی خواهم آزاری باشم.
همين که نمی خواهم سنگينی ها را بيشتر کنم و فقط خدا می داند که بارها و چطور محاکمه شده ام.
جرم من اينجا دوست داشتن درختهايی است که باری به هر جهت حالا ديگر کاشته شده اند.
جرم من اينجا بوسيدن بالهای تب دار سنجاقکی است که تا سحر برای تمام بچه ها آواز می خوانده است
اينجا سکوت هايم را با خرمالوهای گس خصوصی شدن هدف می گيرند.
حرفهايم را با بلوک های زبر دروغ گويی می پوشانند.
و اشتباهاتم را با پرچم های زهرناک خيانت نشان می کنند.
اينجا جرم من دوست داشتن است.
اينجا جرم من اين است که حرفها را جدی می گيرم.
اينجا جرم من پويش علاقه است.
اينجا جرم من اين است که « من» هستم.
گاهی خيال می کنم با اين همه جرم چه حکمی برايم در نظر گرفته می شود و چه حکمی برايم اجرا می شود،
خوب، آنچه شمردم سنگينی سراب سربی من بود،‌ سنگين بود،‌
سنگين
و مرا سخت در هم می کوبدو خاک پراکنده تمام چشمهايم را می سوزاند.
ولبریزم از شکلات های تلخی که لبهایم را به آتش می کشد.

 

 
ديشب در بغض اتاقم
خيسي گونه هايم را اگر نمي فهميدم،
به خيالم سلولهاي خوني در رگهايم در جا مي زدند بدون آنكه پيش بروند!
ببينم،
گرفتگي عضلات پشت پاي چپم خطرناكتر است يا گرفتگي عضلات روحم؟!
فرسودگي مفاصلش بيداد مي كند در امتداد ضرب آهنگهاي نامنتهايي كه هر روز بيشتر مي شوند...
و من خسته از تظاهر ايستادگي
باز هم ...
آخرين شبي كه خوابم برد را هيچ به خاطر نمي آورم
پچ پچ ماه و آخرين ستاره اي كه بيدار مي شود را از بر شده ام
حرفهاي خصوصي يك ماه و يك ستاره
خدا مرا ببخشايد ...

 

 

 

 

 

 
بيمار خنده هاي تو ام بيشتر بخند
خورشيد آرزوي مني گرمتر بتاب

(حالا بگو ببينم حواست هست؟)