تمام پرده های دلم،
دل دل می کند
و رویش بغض از پس بغض
در ریش ریش حنجره ای که ضجه می زند
دنبال خودم می گردم
دنبال ِ جاهای ِ خالی در خودم
تردید،
از تمام شاخه هایم بالا می رود
شکستگی از پس شکستگی
سر در گمی از پس سر در گمی
بلندی ِ شانه ای که زیر سردی صورتم خالی مانده است
و چشمهای ِ کج خیالم که روزن ِ سوزش ذهنم می شوند
ثانیه های گس ِ سرشار
با نت های ِ خاکستری ِ « آیا »
با مضراب های ِ انتظار
با خرک های حسرت
با سیم های ِ زرد ِ موقری که غرور ِ اندوهی را زمزمه می کنند
و سفیدی ناب ِ سیمهایی که در انگاره ی شادمانی ایستاده اند
و من کجای این تک نوازی ِ غمین ایستاده ام
که هنوز غریبه ام با دستگاهها؟
با تصویر شیب ِ کلبه ای مه گرفته که بخارهای ِ دودکش ِ ساده اش ،
کنار خیسی ِ شیروانی هایش،
توهم ِ روشن ِ خبری است
که مرا می ترساند