درست وسط همهمه ی تحمیل ِ بایدها

حرفی در من نوشته می شود

حرفی که از جنس خودم نیست

شاید هم باشد

حرفی که درست نمی دانمش

تولد دوباره ی یک بی تفاوتی کهنه باشد انگار

بر پله های سربی درون

وقتی بلندای رفتن ها می سوزاند

من را و خودخواهی هایم را

و سکوت ها مهمان چشمهای خالی ام می شوند

درست وسط همهمه ی تحمیل ِ بایدها