گاه آنقدر كودك مي شوي كه در خواب ِ دوست نداشتني اي كه شب قبل ديده اي باقي مي ماني
از همه چيز خالي مي شوي آن وقت
سروصداي دور و بري ها را شايد
حرف هايشان را ولي اصلا نمي شنوي
درست مي شوي اندازه ي كودكي كه با همه ي دنيا قهر كرده است
تمام روز را بغض مي كني
از طعم كلمه ها خوشت نمي آيد
لهجه ات خشك و تپنده است

بدجوري دنبال سكوت مي گردي
فكر مي كني همه ي اين آدم هايي كه هر روز اطرافت راه مي روند چقدر كسالت آورند
فكر مي كني هر روز چقدر زحمت مي كشي براي تحمل كردنشان
از همه چيز خالي مي شوي
وشايد فقط بتوان به يك پياده روي ساكت فكر فكرد
تا صحنه هايي كه آزارت مي دهد را يك جوري آنجا جا بگذاري و دوباره برگردي
تا خواب ديشب را تُف كني روي چمن هاي نيمه خيس و باز گردي
حالا كه نمي شود
فعلا كه خلاصي در كار نيست!
گاه آنقدر كودك مي شوي كه در خواب ِ دوست نداشتني اي كه شب قبل ديده اي باقي مي ماني